براساس آخرین آمارهای منتشر شده در بهمن‌ماه سال گذشته توسط این شركت، در‌حال‌حاضر شبكه تلفن ثابت كشور دارای 23میلیون و 662هزار مشترك و ضریب نفوذی معادل 14/32درصد است كه با توجه به آمارهای گذشته در فاصله دو سال و 8ماه از فعالیت دولت نهم به تعداد مشتركان 4میلیون و 917هزار و 966 شماره افزوده شده است.

همچنین گفته می‌شود تا پایان سال 88، تعداد مشتركان تلفن ثابت به 36میلیون و 300هزار مشترك و ضریب نفوذ نیز به میزان 50درصد افزایش خواهد یافت. این آمارها نشان‌دهنده این است كه شركت‌های مخابراتی استان‌ها توانسته‌اند به تمامی وعده‌های خود عمل كرده و ضریب نفوذ تلفن در كشور را افزایش دهند، اما آنچه در این مرحله حائز اهمیت است، این مساله است كه شركت مخابرات با استفاده از بعضی شیوه‌های خاص مثل به كارگیری از خطوط PCM به جای خطوط ثابت باعث افزایش ضریب نفوذ تلفن در چند سال اخیر شده است. روشی كه در مرحله اول ممكن است مشكلات ارتباطی اولیه یعنی همان انتقال صدا را برطرف سازد، اما در مراحل بعدی نه تنها بسیاری از كاربران اینترنت در كشور و مخصوصا شهرهای بزرگ را از داشتن اینترنت پرسرعت (ADSL) محروم می‌كند، بلكه اتصال آنها را از طریق روش Dailup را نیز با مشكل مواجه می‌كند.
Pcmهای مزاحم
در چند سال گذشته با رشد ساخت‌وساز مسكن و به دنبال آن افزایش متقاضیان برای خرید خط تلفن ثابت، مخابرات مجبور شد برای برطرف كردن نیازهای اولیه این كاربران از روشی خاص به نام Palsecodemodulation (مدولاسیون پالس‌های كد شده) یا Pcm جهت افزایش خطوط خود استفاده كند.

در این شیوه، ظرفیت هر كابل به چندین خط تلفن ثابت اختصاص داده می‌شود. به عنوان مثال، از طریق این روش می‌توان از یك كابل مسی، 4 تا 8 خط تلفن را سرویس داد.
استفاده از خطوط Pcm زمانی صورت می‌گیرد كه كابل‌های مخابراتی برای ارائه خطوط تلفن پر شده باشد و امكان حفاری كردن برای كار گذاشتن كابل‌های مسی نیز در زمین وجود نداشته باشد. در چنین شرایطی مراكز مخابراتی می‌توانند برای برطرف كردن نیاز متقاضیان خود خدمات تلفنی ثابت خود را از طریق Pcm به كاربران ارائه دهند.
اگرچه این شیوه در ابتدای امر همچون مسكن، توان پاسخگویی به نیاز گفت‌وگویی تلفنی و انتقال صدا را برای مشتركان فراهم می‌كند، اما با گذشت زمان و ورود سرویس‌های جدید كم‌كم استفاده از خطوط Pcm باعث به وجود آمدن مشكلات بسیاری شد، چرا كه به دلیل تقسیم ظرفیت یك كابل، استفاده و اشتراك اینترنت ADSL برای مشتركانی كه خطوط تلفن آنها به این شیوه فراهم شده است وجود نخواهد داشت.
همچنین این خطوط در اتصال از طریق Dail UP به شبكه‌های اینترنت نیز مشكلاتی را برای مشتركان ایجاد می‌كنند و عموما سرعت اتصال مشتركان این‌گونه خطوط پایین‌تر از 3306‌كیلو بیت است. این در حالی است كه بسیاری از مشتركان از نوع خط خود بی‌خبر هستند و هزینه اشتراك و آبونمان خط تلفن آنها نیز با مشتركانی كه كابل مستقیم دارند، یكسان است.

گفته می‌شود كه از هزاران مشتركی كه در سطح كشور از این نوع خط تلفن ثابت استفاده می‌كند علاوه بر اینكه شاهد كاهش قابل توجه سرعت اتصال به اینترنت و قطعی‌های مكرر هستند با مشكلات دیگری مانند نویز و پارازیت هنگام ارتباطات كلامی تلفنی نیز مواجه هستند و به نوعی وجود این خطوط مانع استفاده كاربران از خطوط هوشمند شده است.

كارشناسان ارتباطی معتقدند این یك نوع غش در معامله است چرا كه مخابرات با آگاهی خطوط بی‌كیفیت را به مردم واگذار می‌كند و هزینه خطوط معمولی تلفن ثابت را از آنها می‌گیرد. یكی از اعضای انجمن شركت‌‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی در این‌باره می‌گوید: «خود من در منزل به سختی می‌توانم به اینترنت متصل شوم و دلیل آن هم این است كه خط تلفن من Pcm است.»
وی در ادامه می‌افزاید: «پیش از این به راحتی می‌توانستم از اینترنت استفاده كنم اما یكباره سرعت به شدت از طریق خط تلفن كاهش پیدا كرد كه بعد از پیگیرهایی كه داشتم مخابرات منطقه به من گفت چون همسایه شما به خط جدید نیاز داشته و ما هم امكان این را نداشتیم كه از طریق معمولی به او خط‌دهیم از خط شما استفاده كردیم و به وسیله سیستم pcm به او خط تلفن دادیم.»
به گفته وی، این سیستم یكی از مشكلاتی است كه باعث كاهش سرعت اینترنت می‌شود. البته این مشكل عمومی نیست و فقط به مناطقی مربوط است كه تراكم مشتری بالا باشد كه این هم بر می‌گردد به شعار به‌روز رسانی شركت مخابرات ایران كه متقاضیان بسیاری را بدون اینترنت كرده است!

كاربران خطوط PCM بیشترین متقاضیان ADSL
گفته می‌شود واگذاری این خطوط از ده‌سال پیش در دنیا متوقف شده است، اما هنوز در ایران شركت مخابرات به دلیل نبود امكانات كابلی همچنان از این خطوط برای برطرف‌كردن نیازهای كاربران خود استفاده می‌كند تا جایی كه مهرداد حسین‌خانی، مدیر كل برنامه‌ریزی و بودجه شركت مخابرات استان تهران در مورد تعداد این خطوط می‌گوید: «براساس آخرین آمارهای به‌دست‌آمده ما بیش از 6‌میلیون‌كاربر تلفن ثابت در شهر تهران داریم كه از این تعداد چیزی در حدود 5‌هزار مشترك از طریق روش PCM به شبكه تلفن ثابت افزوده شده‌اند و همانطور كه مشخص است درصد خیلی كمی را تعداد خطوط PCM تشكیل داده‌‌اند.»

وی در ادامه می‌افزاید: «تاكنون ما توانسته‌‌ایم با توسعه شبكه‌ها بین 20‌تا 25‌درصد از این خطوط را از رده خارج كنیم و در حال حاضر تنها مناطق محدودی هستند كه از این خطوط استفاده می‌‌كنند كه قصد داریم طی یك بازه پنج‌ساله آنها را نیز به خطوط معمولی تبدیل كنیم.

مخابرات تنها راه نجات
با توجه به اینكه خطوط تلفن هزاران مشترك مخابرات به خصوص در مناطق مركزی شهر و مناطق تجاری با استفاده از شیوه فوق فراهم شده است. عملا بسیاری از مشتركان مخابرات در مناطق مركزی و تجاری شهر از هرگونه اشتراك اینترنت مناسب و به صرفه محروم هستند.
همچنین گفته می‌شود كه بیشترین متقاضیان به استفاده از ADSL را كاربران خطوط PCM تشكیل می‌دهد كه حسین خانی درباره استفاده از ADSL توسط مشتركان خطوط PCM می‌گوید: در حال حاضر مشترك ADSL در تهران چیزی در حدود 50هزار كاربر است كه از این رقم تنها یك‌درصد از آنها را كاربران PCM تشكیل می‌دهند.
حسین‌خانی در ادامه اظهار داشت كه عدم دسترسی به اینترنت پرسرعت یا قطع و وصل شدن‌های مدام اینترنت فقط مربوط به خطوط PCM نیست بلكه مشكلات زیرساختی دیگری هم وجود دارد اما ما در تلاشیم طی یك برنامه كوتاه‌مدت تمام مشكلات مربوط به مخابرات را حل كنیم.
اما آنچه جالب به نظر می‌رسد این موضوع است كه در این مدت به اصطلاح كوتاه‌مدت (5ساله) كاربرانی كه نیاز به اینترنت پرسرعت دارند باید از چه راه‌حلی برای برطرف كردن نیاز خود استفاده كنند.
مدیر كل برنامه‌ریزی و بودجه شركت مخابرات استان تهران در این باره می‌گوید: «مكان‌هایی كه مشتركی خواهان خطوط ADSL باشد معمولا مراكز سعی می‌كنند كه برای مشترك امكاناتی ایجاد كنند كه بتوانند از این سرویس استفاده كنند ولی اگر نتوانند این كار را انجام دهند می‌‌توانند به اپراتورهای PAP كه سیستم وای‌مكس ارائه می‌دهند مراجعه كنند.»
اما این راه‌حل هم كمك زیادی به این نوع كاربران نمی‌كند چرا كه علاوه بر گران‌بودن قیمت این نوع خدمات نسبت به ADSL، این شركت‌ها تمام مناطق پایتخت را نمی‌‌توانند تحت پوشش اینترنت بی‌سیم قرار دهند.
محمودرضا خادمی، عضو كمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی می‌گوید: «استفاده از اینترنت بی‌سیم به جای اینترنت پرسرعت برای مشتركان خانگی به هیچ عنوان مقرون به صرفه نیست چرا كه هزینه آن بسیار بالا است.»
خادمی در ادامه می‌افزاید: «البته راه دیگری نیز برای كاربران این نوع خطوط وجود دارد كه آن هم باز به ظرفیت و امكانات كابلی مركز ارتباط دارد.

به این صورت كه كاربر خطوط PCM نام شكایتی را به مركز مخابرات استان خود می‌فرستد و از آنها تقاضای خارجی شدن از خطوط PCM را می‌‌كند.
مخابرات هم بررسی‌های لازم را انجام می‌‌دهد و اگر كابل مركز ظرفیت این را داشته باشد كه بتواند یك شماره اختصاصی را روی یك زوج حسی به كاربر بدهد حتما این كار را انجام خواهد داد كه البته انجام این كار هم احتیاج به زمانی در حدود 2 الی 3 ماه دارد.»
به گفته خادمی، تكنولوژی‌های گوناگونی برای از میان برداشتن خطوط Pcm در كشور وجود دارد؛ اما اینكه چرا مخابرات از این روش‌ها استفاده نمی‌كند، سوالی است كه باید توسط مدیران مخابرات پاسخ داده شود.

زارعیان، مدیركل روابط‌عمومی ایران در پاسخ به این سوال می‌گوید: «استفاده از این روش‌ها بسیار هزینه‌بر است و ما به جای به‌كارگیری از چنین روش‌هایی سعی می‌كنیم شبكه فیزیكی خود را تقویت كنیم.

چراكه استفاده از چنین روش‌هایی تنها همانند مسكن‌های مقطعی عمل می‌كند و در مراحل بعد مشكلات جدیدتر را به وجود می‌آورند.»

زارعیان همچنین می‌گوید: «در حال حاضر ما از سال 86 تاكنون هیچ نوع خطوط Pcm را به كاربران واگذار نكرده‌ایم و آن تعداد خطوط Pcm را هم كه بیشتر در تهران و چند شهر بزرگ وجود داشته‌‌اند نیز جمع‌آوری كرده‌ایم.

در حال حاضر هم این خطوط تنها در برخی از مناطق پرجمعیت دیده می‌شوند كه در سال جدید با توسعه شبكه سعی می‌كنیم آنها را نیز جمع‌آوری كنیم.»
مدیركل روابط‌عمومی مخابرات ایران یادآور می‌شود كه زمانی كه ما از این تكنولوژی استفاده كردیم بحث اینترنت پرسرعت مطرح نبود و با وجود اینكه هر روز در جهان سرویس‌ها و فناوری‌های جدید وارد عرصه زندگی بشر می‌شود اما در ایران همچنان فناوری‌های روز با سال‌ها تاخیر وارد كشور ما می‌شوند به عنوان مثال كاربران ایرانی از پیش پا افتاده‌ترین و محبوب‌ترین فناوری جهان یعنی همان اینترنت پرسرعت به دلیل آماده نبودن زیرساخت‌های مخابراتی محروم هستند تا جایی كه بر اساس آخرین آمارهای به دست آمده ضریب نفوذ اینترنت پرسرعت در ایران فقط ‌یك‌درصد است یعنی از هر 10هزار ایرانی فقط یك‌ نفر به اینترنت پرسرعت دسترسی دارند كه همین تعداد كم پورت اینترنت پرسرعت نیز فقط در شهرهای بزرگ راه‌اندازی شده است.

بر اساس برنامه چهارم توسعه تا پایان سال 88 تعداد پورت‌های فعال ADSL باید به 5/1میلیون پورت برسد و این در حالی است كه
هم‌اكنون به جای 900هزار پورت فعال، كمتر از 100هزار پورت فعال ADSL وجود دارد. به عبارت دیگر، نفوذ ADSL در ایران یك‌نهم میزان پیش‌بینی شده در برنامه چهارم توسعه است.
متخصصان این حوزه معتقدند شركت مخابرات با فراهم نكردن تسهیلات لازم و محدود كردن سرعت اینترنت پرسرعت به نوعی باعث ورشكستگی شركت‌های PAP شده‌اند.
پس با به نتیجه نرسیدن این برنامه مشتركان خطوط Pcm به گفته مسوولان مخابرات باید 4 الی 5 سال و شاید هم بیشتر صبر كنند تا بتوانند اینترنت پرسرعت را بچشند

منبع:

دنیای اقتصاد